Femmina Accabadora

Femmina Accabadora

Inaczej Sacerdotessa della morte – Służebnica śmierci, Pani łaskawej śmierci.

Sam termin Accabadora pochodzi od hiszpańskiego czasownika Acabar – kończyć. Sardynia przez długi czas była pod panowaniem hiszpańskim, stąd w dialekcie wiele nawiązań do hiszpańskiego czy do katalońskiego (okolice miejscowości Alghero).

Określeniem Accabadoras nazywane były kobiety, wdowy, ubrane zawsze na czarno, które za jałmużnę w postaci chleba (nigdy za pieniądze!) przeprowadzały eutanazję na osobach w stanie agonalnym.

Działały one bardzo dyskretnie, ludzie chcieli je chronić,
w związku z tym w oficjalnych dokumentach brak jest wzmianek o ich działalności.

Wiele osób twierdzi, że są to tylko legendy i mity,
jednak jak wiemy każda taka historia ma w sobie szczyptę prawdy.
O Accabadoras w swoich książkach wspomina Francesco Alziator.
Opisuje on folklor Sardynii w “Il folklore sardo” z 1957 roku.
W swojej twórczości skupia się głownie na swoim rodzinnym mieście Cagliari. Według niego Accabadoras istniały, co więcej wiedział o nich również Kościół Katolicki.
Przyjmuje się, że działały one tylko w niektórych rejonach wyspy, głównie na Północy – Marghine czy Gallura.

Ktoś mógłby pomyśleć, że takie rzeczy nie dzieją się w dzisiejszym świecie.
Jednak jakby na to popatrzeć racjonalnie, jest parę powodów,
które wyjaśniają ewentualne istnienie tej grupy kobiet.

Pierwszy z nich to problem z przemieszczaniem się na Sardynii.
Z tego co wiem, to podróż pociągiem (DZIŚ!) z Cagliari do Alghero zajmuje 6 godzin, dla nieorientujących się w topografii wyspy, podpowiem, że jest to 247 km. Samochodem znośnie 2,5 godziny.
Podkreślam, że jest to stan obecny, sto lat temu, na pewno nie było takich możliwości jak dziś.

Drugim problemem są finanse rodzin. Często nie było ich stać na pobyt bliskich w szpitalach. A jeśli o szpitalach mowa, to często niestety brakowało sprzętu czy specjalistycznej aparatury.

Zarobki. Jednym z głównych źródeł utrzymania były prace rolne.
Im więcej rąk do pracy, tym lepiej. Chorym zawsze się ktoś musiał opiekować, co oznaczało mniej rąk do pracy.

Ponadto Accabadoras nie zajmowały się jedynie eutanazją, przygotowywały maści oraz napary, pełniły rolę medyka, którego brakowało w pobliżu.

Były szanowane, uznawane za kobiety silne, mądre,
ale przede wszystkim odważne. Ta charakterystyka przeszła nawet do języka codziennego, kiedy to dorośli powtarzali dzieciom,
“Nie jesteś tak odważny/a jak…”
Dzieci oczywiście nie wiedziały czym trudzą się Accabadoras, były one częścią lokalnej społeczności i znane były jako ciocie. Na pewno jednak coś podejrzewały. Po czym przychodził moment, w którym rodzice uznawali, że są wystarczająco dorosłe, aby je wtajemniczyć i opowiedzieć o aktach litości i miłosierdzia Accabadoras.

Panie łaskawej śmierci były świadome czynów, których dokonują, prosiły bliskich chorego, aby zabrać z pokoju wszystkie obrazy świętych oraz przedmioty osobiste, w ten sposób dusza sprawniej odrywała się od ciała.
Ich sposobami na pozbawienie życia było:
*duszenie poduszką,
*uderzenie w czoło lub kark su mazzolu – kijem z drzewa oliwnego
czy
*skręcenie karku.

Jeśli będziecie kiedyś na Sardynii, możecie wybrać się do Muzeum Etnograficznego w Luras (prowincja Sassari),
gdzie można zobaczyć jak taki kijek wygądał, przyjrzeć się jaki strój nosiła femmina accabadora oraz dowiedzieć się wielu innych informacji na temat kultury Sardynii.

Ja osobiście nie byłam (Sardynia jest na mojej niekończącej się liście miejsc do zobaczenia), ale opinie, które można przeczytać na Tripadvisor są doskonałe. Podobno nawet wtedy kiedy jest zamknięte, można zadzwonić i drzwi muzeum staną przed Wami otworem.
Koszt wizyty to tylko 5 euro.

Jeśli macie więcej czasu, aby zgłębić temat polecam Wam dokument:
“Accabadoras. Panie łaskawej śmierci” (Włochy, 2018)

https://www.cda.pl/video/519421877

Wypowiadają się w nim nie tylko mieszkańcy wyspy, świadkowie wydarzeń, ale również ksiądz oraz lekarz. Możecie zaobserwować podejście do tematu z różnych stron.

Źródła:

*film “Accabadoras. Panie łaskawej śmierci” (Włochy, 2018)

*Femmina accabadora – Wikipedia, wolna encyklopedia

*La terribile Accabadora – Leggende e tradizioni di Sardegna (contusu.it)

*Francesco Alziator – Wikipedia

*Tripadvisor Museo Etnografico Galluras -il museo della Femina AGABBADORA- (Luras, Włochy) – opinie (tripadvisor.com)

*obrazek – Accabadoras. Panie łaskawej śmierci (2018) – Telemagazyn.pl

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Powrót do góry